Πάνω σε έναν ξένο στίχο: "Για ένα πουκάμισο αδειανό..."

Για ένα πουκάμισο αδειανό, για μιαν Ελένη...

Άνοιξε τα μάτια της γλυκά η Ελένη,

με την ελπίδα ν’ αντικρίσει

της Σπάρτης τις πλαγιές,

ν’ ακούσει λόγια γνώριμα,

τραγούδια γιορτινά.

Έρημο είδε να απλώνεται μπροστά της,

Έρημο κι ερημιά.

Λόγια ακατανόητα, λέξεις βαριές.


Σπαθιά, μαχαίρια, θάνατος,

που δεν τα θέλησε αυτή.

Αυτή είναι λοιπόν η μοναξιά

κι η εξορία,

για ένα πουκάμισο αδειανό, το

αιματοκύλισμα στην Τροία.

                                 Αναστασία Κ., 1Β